tag:blogger.com,1999:blog-61347902011-04-22T01:41:32.834+04:30translation in progressآنونnoreply@blogger.comBlogger391100tag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1130010891485955982005-10-22T23:21:00.000+03:302005-10-22T23:24:51.490+03:30

خبر؛در قند هندوانه، با ترجمه‌ي مهدي نويد چاپ شده است. ناشر كتاب نشر چشمه است. ادامه‌ي داستان را مي‌توانيد آن‌جا بخوانيد. معلوم نيست اين‌جا ديگر به‌روز شود.

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1085520944508563382004-05-26T02:04:00.000+04:302004-06-10T02:56:23.293+04:30

37.زنگوله مدتي بعد، به iDEATH رفتم كه روي آن زنگوله كار كنم. دستم به كار نمي‌رفت. آخرش هم يك صندلي گذاشتم، نشستم جلويش و به‌ش زل زدم. قلم توي دستم آويزان بود. داشت مي‌افتاد. گذاشتمش روي ميز و پارچه‌اي، چيزي، انداختم رويش. سروكله‌ي فرد پيدا شد. مرا ديد كه آن طور نشسته‌ام و به زنگوله خيره شده‌ام. بي كه چيزي بگويد رفت. يك ذره هم شبيه زنگوله نشده بود. بالاخره مارگريت آمد و نجاتم داد. پيراهن آبي

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1084649673230237402004-05-16T00:03:00.000+04:302004-05-16T00:04:33.230+04:30

36. زمان سال‌ها گذشت و inBOIL همان‌جا كنار Forgotten Works ماند و كم‌كم آدم‌هايي دور خودش جمع كرد كه مثل خودش بودند. چيزهايي را كه او قبول داشت، قبول داشتند.كارهاي كه او مي‌كرد مي‌كردند. توي Forgotten Works پي چيزهايي مي‌گشتند و از آن چيزها ويسكي مي‌گرفتند و مي‌خوردند. گاهي مي‌گذاشتند يكي‌شان مستي از سرش بيفتد و مي‌فرستادندش شهر كه چيزهايي را كه در Forgotten Works پيدا كرده بودند بفروشد. اين

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1082923341410385922004-04-26T01:32:00.000+04:302004-12-26T00:36:00.903+03:30

35. دعواي بزرگ دعواي اساسي inBOIL و چارلي سر ميز شام بود. فرد ظرف پوره‌ي سيب‌زميني را مي‌داد دست من كه پيش آمد. زمينه‌اش هفته‌ها بود كه آماده مي‌شد. خنده‌هاي inBOIl بلند و بلندتر شده بود؛ طوري كه شب‌ها نمي‌شد خوابيد. inBOIL هميشه مست بود. به حرف هيچ كس گوش نمي‌كرد. حتي به حرف چارلي هم گوش نمي‌كرد. به چارلي گفت سرش به كار خودش باشه. «سرت به كار خودت باشه.» يك روز بعد از ظهر، پائولين كه آن وقت‌ها

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1081407294926369732004-04-08T11:24:00.000+04:302004-04-11T01:09:20.623+04:30

34. باز هم ويسكي گمانم inBOIL پنجاه سالش بود. توي iDEATH به دنيا آمده بود و بزرگ شده بود. يادم است بچه كه بودم روي زانويش مي‌نشاندم و برايم قصه مي‌گفت. قصه‌هاي خوبي مي‌گفت. مارگريت هم بود. بعدها بد شد. يكي دو سال طول كشيد. سر چيزهاي الكي از كوره در مي‌رفت و تنهايي مي‌رفت سمت حوضچه‌ي پرورش قزل‌آلاي iDEATH. كم‌كم، وقت زيادي توي Forgotten Works مي‌گذراند. وقتي چارلي ازش مي‌پرسيد آن‌جا چه مي‌كند،

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1080851049458115252004-04-02T00:54:00.000+04:302004-04-02T23:06:41.483+04:30

33. ويسكي inBOIL و دارودسته‌اش، توي كلبه‌هاي درب‌وداغاني كه سقف‌هاشان سوراخ بود زندگي مي‌كردند. نزديك Forgotten Works. تا دم مرگشان همان‌جا زندگي مي‌كردند. بيست‌نفري بودند. همه‌شان مثل inBOIL مرد بودند كه اين اصلاً خوب نبود. اول فقط inBOIL آن‌جا بود. يك شب كه حسابي با چارلي قاطي كرد، چارلي به‌ش گفت كه برود به جهنم. او هم گفت كه به هرحال خودش هم مي‌خواسته نزديك Forgotten Works خانه كند. گفت «تف

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1080835637314375032004-04-01T20:37:00.000+04:302004-04-01T20:40:56.076+04:30

32. قيلوله يك دفعه احساس كردم خسته‌ام. فكر كردم خوب است پيش از ناهار چرتي بزنم. رفتم توي كلبه و روي تختم دراز كشيدم. به سقف نگاه كردم. به تيرهاي سقف كه از الوار قند هندوانه بودند. نقش روي الوارها را دنبال كردم و زود خوابم برد. يك جفت خواب كوتاه ديدم. يكيش خواب يك شب‌پره بود. شب پره‌هه خودش را روي يك سيب سر پا نگه داشته بود. بعد يك خواب طولاني ديدم كه باز داستان inBOIL و دارودسته‌اش بود و چيزهاي

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1080689972392259132004-03-31T04:09:00.000+04:302004-03-31T04:13:08.390+04:30

31. باز و باز دوباره مارگريت نيم ساعتي روي پل از اين طرف به آن طرف رفتم و برگشتم، اما تخته‌اي را كه مارگريت هر بار رويش پا مي‌گذاشت پيدا نكردم. اگر همه‌ي پل‌هاي دنيا را به هم مي‌چسباندند و مي‌كردند يك پل، باز هم مارگريت از روي همان تخته رد مي‌شد. محال بود جا بيندازد.

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1080237875907678512004-03-25T22:34:00.000+04:302004-03-25T22:38:05.216+04:30

كتاب دوم، inBOIL 30. نه چيز خوب شد كه به كلبه‌ام برگشتم، اما روي در پيغامي از مارگريت بود. پيغام را خواندم. اصلاً شادم نكرد. دورش انداختم كه ديگر هيچ‌وقت نبينمش. پشت ميزم نشستم و از پنجره به iDEATH نگاه كردم. بايد با قلم و دواتم كارهايي مي‌كردم كه سريع و بي‌غلط كردم و كاغذها را كناري گذاشتم. با جوهر تخم هندوانه، روي كاغذهايي نوشتم كه بيل در كارگاه توفال از چوب‌هاي خوش‌بو درست مي‌كرد. بعد فكر

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1079625077596347082004-03-18T19:21:00.000+03:302004-03-18T19:24:36.543+03:30

29. پير قزل‌آلاي كبير قزل‌آلايي را ديدم كه سال‌ها بود مي‌شناختمش و حالا داشت كار گذاشتن مقبره را تماشا مي‌كرد. پير قزل‌آلاي كبير بود كه توي حوضچه‌ي پرورش ماهي iDEATH بزرگ شده بود. مطمئن هستم، چون زنگ كوچكي از زنگ‌هاي iDEATH زير آرواره‌اش بسته‌اند. سال‌ها عمر دارد و وزنش زياد است و آرام و با حكمت تكان مي‌خورد. پير قزل‌آلاي كبير بيش‌تر وقتش را بالاي رود، كنار مجسمه‌ي آينه‌ها مي‌گذراند. پيش از اين

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1079352305748103172004-03-15T15:35:00.000+03:302004-03-16T15:15:23.936+03:30

28. مقبره‌ها در راه به كلبه‌ام، فكر كردم سري هم به پايين رود بزنم. داشتند مقبره‌ي تازه‌اي كار مي‌گذاشتند و مي‌خواستم قزل‌آلاهايي را تماشا كنم كه هر بار كه مقبره‌ي تازه‌اي كار مي‌گذاشتند، از روي كنج‌كاوي جمع مي‌شدند. از وسط شهر گذشتم. خلوت بود. تقريباً آدم‌هاي زيادي توي خيابان نبودند. دكتر ادواردز را ديدم كه كيفش را دستش گرفته بود و جايي مي‌رفت. برايش دست تكان دادم. او هم برايم دست تكان داد و

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1078952639810539182004-03-11T00:33:00.000+03:302004-03-11T00:37:08.746+03:30

27. تا ناهار بعد از اين كه خفاش فرد را تحسين كردم و چهاردست‌وپا از زير پرس بيرون آمدم، به‌ش گفتم كاري دارم و بايد به كلبه‌ام بروم؛ گل بكارم و از اين كارها. پرسيد «ناهار را مي‌روي iDEATH ؟» ـ نه. فكر كنم، تو شهر تو كافه يك چيزي بخورم. خب، تو هم بيا با هم برويم. ـ باشه. فكر كنم امروز سوسيس آلماني و ترشي كلم داشته باشند. يكي از كارگرهايش، داوطلبانه راه‌نماييمان كرد كه آن مال ديروز بود. فرد گفت «راست

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1078694709526892102004-03-08T00:55:00.000+03:302004-03-11T00:37:52.890+03:30

26. زير پرس الوار به كارگاه هندوانه كه نزديك شديم، هوا را بوي شيرين قندي كه در پاتيل‌ها مي‌جوشيد، پر كرده بود. تخته‌ها و نوارهاي قند هندوانه را توي آفتاب پهن كرده بودند كه سفت شود. قند قرمز، قند طلايي، قند خاكستري، قند سياه بي‌صدا، قند سفيد، قند آبي و قند قهوه‌اي. فرد گفت «قندها جداً قشنگند.» گفتم «آره.» براي اد و مايك دست تكان دادم. كارشان پراندن پرنده‌ها از روي قندهايي است كه توي آفتاب پهن

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1078416490197353112004-03-04T19:38:00.000+03:302004-03-04T20:12:32.200+03:30

25.معلم مدرسه بعد از صبحانه، پائولين كه ظرف‌ها را مي‌شست، بوسيدمش و با فرد راه افتاديم سمت كارگاه هندوانه كه پرس الواري را نشانم بدهد. زير آفتاب خاكستري، خوش خوشان راه افتاديم. هوا طوري بود كه انگار مي‌خواست باران بيايد، اما اولين باران سال دوازده اكتبر مي‌آيد. فرد گفت «امروز صبح مارگريت نبود.» گفتم «نه. نبود.» بين راه ايستاديم و با معلم مدرسه گپي زديم. بچه‌ها را براي پياده‌روي آورده بود جنگل.

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1078092431473436032004-03-01T01:37:00.000+03:302004-03-01T01:40:06.716+03:30

24.توت فرنگي فكر كنم چارلي تنهايي دوازه‌تا كيك خورد. تا به آن وقت نديده بودم اين قدر كيك بخورد. فرد هم خيلي خورد. يكي دوتايي بيش‌تر از چارلي. منظره‌اي بود. يك ظرف گوشت خوك و يك عالمه شير و يك قوري قهوه‌ي غليظ هم سر سفره بود. يك ظرف توت‌فرنگي هم بود. درست پيش از صبحانه، دختركي كه از شهر آمده بود آورده بودش. دختر آرامي بود. پائولين گفت «دستت درد نكنه. چه لباس قشنگي. خودت دوخته‌اي؟ لابد خودت

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1078086742064829312004-03-01T00:02:00.000+03:302004-03-01T00:05:16.966+03:30

23.باز دوباره مارگريت در iDEATH توي آش‌پزخانه نشستم و پائولين را تماشا كردم كه خمير كيك‌هاي داغ را آماده مي‌كرد. كيك داغ را خيلي دوست دارم. يك عالمه آرد و تخم‌مرغ را توي كاسه‌ي آبي‌ي بزرگي ريخت و با قاشق بزرگي همش زد. قاشق برايش بزرگ بود و خوب توي دستش جا نمي‌شد. لباس زيبايي پوشيده بود و موهايش را جمع كرده بود بالاي سرش. توي راه كه مي‌آمديم، جايي ايستادم و برايش گل چيدم كه بگذارد لاي موهايش. گل

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1077914267402072912004-02-28T00:07:00.000+03:302004-03-01T00:04:58.653+03:30

22.دست‌ها دست در دست تا iDEATH قدم زديم. دست‌ها چيزهاي خوبيند. به خصوص وقتي كه از معاشقه برگشته باشند.

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1077750038821081262004-02-26T02:30:00.000+03:302004-02-26T16:48:37.373+03:30

21. خورشيد قند هندوانه زودتر از پائولين بيدار شدم و لباس سرهمي‌ام را پوشيدم. شعاع خاكستري آفتاب از پنجره افتاده بود تو و آرام ولو شده بود كف اتاق. رفتم و پايم را در نور گرفتم. پايم خاكستري شد. از پنجره بيرون را نگاه كردم. مزرعه‌ها، جنگل‌هاي كاج و از شهر تا Forgotten Works، همه چيز به خاكستري مي‌زد. گله‌ي گاوهايي كه مي‌چريدند، سقف كلبه‌ها و تل‌هايي كه در Forgotten Works بود، انگار همه غبار گرفته

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1077398681444219232004-02-22T00:54:00.001+03:302004-02-23T23:36:50.700+03:30

20. بره‌اي در صبح كاذب هوا داشت روشن مي‌شد. پائولين در خواب، از زير ملحفه‌هاي قند هندوانه قصه‌اي تعريف كرد. قصه‌ي كوچكي درباره‌ي بره‌اي كه مي‌رود گشتي بزند. گفت «بره‌هه رفت وسط گل‌ها.» گفت «بره‌هه اوضاعش روبه‌راه بود.» اين آخر قصه بود. زياد پيش مي‌آيد كه پائولين در خواب حرف بزند. هفته‌ي پيش يك آواز كوتاه خواند. يادم نيست چه بود. دستم را روي سينه‌اش گذاشتم. در خواب تكاني خورد. دستم را كه برداشتم،

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1077398652600153402004-02-22T00:54:00.000+03:302004-02-22T00:56:56.560+03:30

19. و بود از فكر كردن به ببرها دست برداشتم و به كلبه‌ي پائولين برگشتم. فكر كردن به ببرها را گذاشتم براي يك وقت ديگر. وقت زياد است. مي‌خواستم شب را پيش پائولين باشم. مي‌دانستم، در خواب چه زيباست و منتظر من است كه بيايم. و بود.

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1076962256668761552004-02-16T23:40:00.000+03:302004-02-17T22:28:15.903+03:30

18. حساب شب خنكي بود و ستاره‌هاي قرمز مي‌درخشيدند. از كنار كارگاه هندوانه گذشتم. آن‌جا از هندوانه قند مي‌گيريم. آب هندوانه را مي‌گيريم و آن‌قدر حرارت مي‌دهيم تا فقط قند باقي بماند. آن وقت آن را به هر شكلي كه بخواهيم در مي‌آوريم؛ به شكل زندگي‌مان. روي نيمكتي كنار رود نشستم. پائولين باعث شده بود كه دوباره به ببرها فكر كنم. نشستم و به ببرها فكر كردم. به اين كه چه‌طور پدر و مادرم را كشتند و خوردند.

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1076616329579374812004-02-12T23:35:00.001+03:302004-02-12T23:46:50.513+03:30

17.باز هم ببرها بعد از عشق‌بازي، از ببرها گفتيم. پائولين شروع كرد. كنار من دراز كشيده بود و مي‌خواست از ببرها بگويد. مي‌گفت خواب چاك پير ياد ببرها انداخته‌اش. گفت «مي‌خواهم بدانم چه‌طور به زبان ما حرف مي‌زدند.» گفتم «هيچ كس نمي‌داند. فقط مي‌دانيم به زبان ما حرف مي‌زدند. چارلي مي‌گويد شايد چون ما هم پيش از اين ببر بوده‌ايم. بعد ما عوض شده‌ايم و آن‌ها نشده‌اند. مطمئن نيستم درست بگويد، اما براي خودش

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1076616305244259192004-02-12T23:35:00.000+03:302004-02-12T23:37:36.983+03:30

16.يك عشق، يك باد آرام و طولاني عشق باختيم. بادي آمد و پنجره را كمي لرزاند. بين قندهاي شكننده فاصله انداخت. از بدن پائولين خوشم مي‌آمد. او هم گفت كه از بدن من خوشش مي‌آيد. ديگر حرفي نداشتيم بزنيم. يك‌دفعه باد ايستاد. پائولين پرسيد «چي بود؟». گفتم «باد.»

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1076616271972374342004-02-12T23:34:00.000+03:302004-02-12T23:37:03.716+03:30

15.كلبه‌ي پائولين به جز درِ كلبه‌ي پائولين، بقيه‌ي كلبه را از قند هندوانه ساخته‌اند. در از چوب زيبا و خاكستري كاج است و دست‌گيره‌ي سنگي دارد. حتي پنجره‌ها را هم از قند هندوانه ساخته‌اند. اين‌جا خيلي از پنجره‌ها را با قند درست مي‌كنند. كارل پنجره‌ساز طوري مي‌سازدشان كه نمي‌شود فهميد شيشه است يا قند هندوانه. برمي‌گردد به اين كه كي ساخته‌ باشدش. فن ظريفي است كه كارل از پسش برمي‌آيد. پائولين فانوسي

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1076359474582477892004-02-10T00:14:00.000+03:302004-02-10T00:17:01.640+03:30

14.باز هم مارگريت پائولين پرسيد «مارگريت چه‌طور با اين قضيه كنار مي‌آيد؟» گفتم «نمي‌دانم.» ـ اذيت شده باشد، ناراحت شده باشد؟ خبر داري چه‌طوره؟ از وقتي به‌ش گفتي، چيزي نگفته؟ به من كه نگفته. دي‌روز كنار كارگاه هندوانه ديدمش. سلام كردم، اما محل نگذاشت و رد شد. مثل اين كه حسابي داغان بود. ـ خبر ندارم چه‌طوره. ـ گمان مي‌كردم امشب بيايد iDEATH، ولي نيامد. نمي‌دانم چرا انتظار داشتم بيايد. حس كردم لابد

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1075843098150492932004-02-04T00:48:00.000+03:302004-02-04T02:11:06.200+03:30

13.سبزيجات كلبه‌ي پائولين يك مايلي با iDEATH فاصله دارد. زياد آن‌جا نمي‌رود. آن طرف شهر است. تقريباٌ سيصد و پنجاه و هفت نفر هستيم كه در قند هندوانه زندگي مي‌كنيم. خيلي‌ها توي شهر زندگي مي‌كنند. بعضي‌ها هم توي كلبه‌هاشان، اين‌طرف و آن‌طرف. ما هم كه در iDEATH هستيم. در شهر، به جز چراغ خيابان‌ها، چندتا چراغ ديگر هم روشن بود. چراغ داك‌ادواردز روشن بود. شب‌ها سخت خوابش مي‌برد. چراغ معلم مدرسه هم روشن

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1075336296957309892004-01-29T04:01:00.000+03:302004-01-29T04:03:47.936+03:30

12.كلي شب‌به‌خير ديگر ديروقت بود. من و پائولين رفتيم پايين كه به چارلي شب‌به‌خير بگوييم. آن طوري كه روي كاناپه‌ي نزديك مجسمه‌هاي مورد علاقه‌اش نشسته بود، به زحمت ديده مي‌شد. شب‌هايي كه هوا سرد باشد، همان‌جا آتشي به راه مي‌كند و خودش را گرم مي‌كند. بيل هم آمده بود پيشش. با هم نشسته بودند و با حرارت حرف مي‌زدند. بيل براي اين كه حرفش را بفهماند، دست‌هايش را تكان مي‌داد. وسط حرفشان گفتم «آمديم كه

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1074896988164525332004-01-24T01:59:00.000+03:302004-01-24T02:05:12.890+03:30

11.گفت‌وگوي بيش‌تر در iDEATH با پائولين به اتاق پذيرايي رفتيم و روي كاناپه‌اي لاي درخت‌ها، كنار صخره‌ها، نشستيم. دور تا دورمان فانوس بود. دستش را گرفتم. از بس كه ملايم و مهربان است، دست‌هايش قويند و دست من در دستش آرام مي‌گيرد؛ احساس امنيت مي‌كند. كمي هم هيجان‌زده مي‌شود. خيلي نزديك نشسته بوديم. از پشت لباسش، گرماي تنش را حس مي‌كردم. در ذهنم، گرميش هم‌رنگ لباسش بود؛ يك جور طلايي. پرسيد «كتابت

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1074370366540931032004-01-17T23:42:00.000+03:302004-01-18T17:58:03.840+03:30

10. ببرها بعد از شام فرد خواست ظرف‌ها را بشورد. پائولين گفت كه زحمت نكشد. اما فرد ديگر داشت ظرف‌ها را جمع مي‌كرد. چند تا بشقاب و قاشق كه برداشت، ديگر معلوم بود كي ظرف‌ها را مي‌شورد. چارلي گفت به اتاق پذيرايي مي‌رود و كنار رود مي‌نشيند كه چپق بكشد. آل خميازه كشيد. بقيه هم گفتند يك كارهايي دارند و رفتند به آن‌ها برسند. چاك پير سر رسيد. پائولين پرسيد «چرا اين قدر دير كردي؟» ـ فكر كردم كنار رود

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1073740458350370822004-01-10T16:44:00.000+03:302004-01-11T02:03:11.340+03:30

9. iDEATH به iDEATH كه رسيدم، هوا تاريك شده بود. حالا آن دو ستاره‌ كنار هم مي‌درخشيدند. ستاره‌ي كوچك‌تر آمده بود كنار ستاره‌ي بزرگ‌تر. خيلي نزديك بودند، تقريباً چسبيده بودند به هم. بعد با هم قاطي شدند و ستاره‌ي بزرگي شدند. نمي‌دانم هم‌چه چيزي معقول است يا نه. از جنگل بيرون آمدم. تپه را كه پايين مي‌آمدم، ديدم كه در iDEATH چراغ‌ها روشن بود؛ صميمي و شاد. درست پيش از آن كه به iDEATH برسم، همه چيز

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1073075670157692412004-01-03T00:04:00.000+03:302004-01-03T22:21:37.550+03:30

8. روشنايي پل‌ها از بين كاج‌ها بالا را نگاه كردم و ستاره‌ي شام‌گاهي را ديدم. آن بالا به رنگ قرمز دوستانه‌اي مي‌درخشيد. اين‌جا رنگ ستاره‌ها همين است. هميشه همين است. دومين ستاره را طرف ديگر آسمان پيدا كردم. نه به وضوح قبلي، اما به همان زيبايي. به پل واقعي و پل متروك رسيدم. آن دو كنار هم از روي رودخانه رد مي‌شدند. قزل‌آلاها در رودخانه بالا مي‌پريدند. يك قزل‌آلاي بيست اينچي بالا پريد. با خودم فكر

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1072639848453588582003-12-28T23:00:00.000+03:302003-12-28T23:28:03.383+03:30

7. جيرجيرك آرام بيرون رفتم و روي پل ايستادم. به رود نگاه كردم. عرضش سه فوت بود. دو مجسمه وسط آب بود. يكيش مادرم بود. زن خوبي بود. پنج سال پيش ساختمش. مجسمه‌ي ديگر، يك جيرجيرك بود. اين يكي را من نساخته بودم. سال‌ها پيش، زمان ببرها، كس ديگري ساخته بودش. مجسمه‌اي بود بسيار آرام. پلم را دوست دارم چون از همه چيز ساخته شده است؛ چوب، سنگ‌هايي كه از دوردست آمده و الوارهاي نرم قند هندوانه. در تاريك‌روشني

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1072470151502597942003-12-26T23:52:00.000+03:302003-12-28T23:28:16.900+03:30

6. غروب وقتي نوشتن آن روزم تمام شد، نزديك غروب بود و ديگر در iDEATH شام حاضر مي‌شد. منتظر بودم كه پائولين را ببينم. از دست‌پختش بخورم و سر شام ببينمش. شايد بعد از شام هم ببينمش. شايد با هم به يكي از آن پياده‌روي‌هاي طولاني برويم. شايد كنار كانال راه برويم. بعد از آن شايد به كلبه‌ي او برويم و شب را بمانيم، يا به iDEATH برگرديم. شايد هم برگرديم به همين‌جا. البته اگر دفعه‌ي بعد كه مارگريت پيدايش

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1071697948269398852003-12-18T01:22:00.000+03:302003-12-28T23:28:50.163+03:30

5. نظر چارلي بعد از رفتن فرد، مي‌چسبيد كه سر كارم برگردم؛ قلمم را در روغن تخم هندوانه بزنم و روي كاغذهاي خوش‌بويي كه بيل در كارگاه توفال از چوب درست مي‌كند، بنويسم. همين‌جا فهرست چيزهايي كه در اين كتاب برايتان خواهم گفت، مي‌آورم. دليلي ندارد كه بگذارم براي بعد. همين‌طور ممكن است برايتان بگويم كه الان در كجا هستيد... 1. iDEATH (يك جاي خوب) 2. چارلي (دوستم) 3. ببرها و اين كه چه‌طور زندگي كردند و

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1070985664705225442003-12-09T19:31:00.000+03:302003-12-28T23:28:58.320+03:30

4. فرد كمي بعد از آن كه مارگريت رفت، فرد پيدايش شد. او با پل مشكل نداشت. تنها كاري كه با پل مي‌كرد اين بود كه ازش استفاده مي‌كرد تا به كلبه‌ي من برسد. كار ديگري با پل نداشت. فقط از رويش رد مي‌شد تا بيايد پيش من. گفت «سلام. چه خبرا؟» گفتم «خبري نيست. نشسته‌ام يك ضرب كار مي‌كنم.» فرد گفت «از Watermelon Works مي‌آم. خواستم به‌ت بگم فردا صبح با من بيايي اون‌جا. مي‌خواهم يك چيزي راجع به پرس‌هاي الواري

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1070536918409118782003-12-04T14:51:00.000+03:302004-01-30T13:27:01.466+03:30

3. نام من فكر مي‌كنم به فكر افتاده باشي كه من كه هستم، اما من از آن‌ها هستم كه نام مشخصي ندارند. نامم به تو بستگي دارد. هر چه به فكرت مي‌رسد صدايم كن. اگر به اتفاقي كه سال‌ها قبل افتاد فكر مي‌كني، اين كه كسي از تو سؤالي كرد كه جوابش را نمي‌دانستي، همان اسم من است. شايد باران تندي مي‌باريد. همان اسم من است. شايد كسي از تو خواست كه كاري كني. تو هم كردي. بعد گفتند كه اشتباه بوده، «ببخشيد كه اشتباه

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1070177260618717962003-11-30T10:57:00.000+03:302003-12-28T23:29:38.320+03:30

2. مارگريت امروز صبح در زدند. از صداي در زدنشان مي‌توانستم بگويم كه‌ هستند. از پل كه رد مي‌شدند صدايشان را شنيده بودم. از روي تنها تخته‌اي رد شدند كه صدا مي‌داد. هميشه روي آن تخته پا مي‌گذاشتند. هيچ‌وقت سر در نياوردم. خيلي فكر كرده‌ام كه چه‌طور هر بار روي آن تخته پا مي‌گذارند؛ كه هيچ‌وقت جا نمي‌اندازند؛ پشت در كلبه‌ام ايستاده بودند و در مي‌زدند. محل‌شان نگذاشتم چون دوست نداشتم. نمي‌خواستم

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1069890161451946512003-11-27T03:12:00.000+03:302004-05-29T18:17:55.983+04:30

كتاب اول؛ در قند هندوانه 1. در قند هندوانه در قند هندوانه امور مي‌گذشت و مي‌گذشت، چنان كه عمرم مي‌گذشت در قند هندوانه. برايتان مي‌گويم چون من اين‌جايم و شما دوريد. هر كجا كه باشيد، بايد سنگ تمام بگذاريم. دورتر از آن است كه بشود سفر كرد و جز قند هندوانه چيزي نداريم كه به خاطرش بياييد اين‌جا. اميدوارم جواب دهد. كلبه‌ام نزديك iDEATH است. iDEATH از پنجره پيداست. زيباست. چشم بسته هم مي‌توانم ببينمش،

آنونnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6134790.post-1069884856673160002003-11-27T01:44:00.000+03:302003-11-30T00:20:55.416+03:30

جاي مقدمه ـ«در قند هندوانه» داستان بلندي است كه براتيگن نامي نوشته و من نقل مي‌كنم. اصلش را مي‌توانيد از اين‌جا تهيه كنيد. خرد خرد خواهيد خواندش و آن چه زودتر نوشته شود، پايين‌تر مي‌آيد. كاريش نمي‌شود كرد. يا فعلاً نمي‌كنم. اميدوارم مرتب پيش برود.

آنونnoreply@blogger.com